Aşk ve hüzün martıları…

Bir masaldı; iki martı masalı, bir aşk ve bir hüzün... Birine aşk, diğerine hüzün düştü, ama iki kent daha önce hiç bu kadar uzak düşmedi; bu kadar yakın da... Ortalarından geçip giden sular, hiç böyle kederli ve neşeli akmadı; iki kentin iki yakası birbirine böyle hüzünle bakmadı. İki kentin martıları daha önce hiç böyle süzülmedi suların üstünden, bir yakadan öbür yakaya… Hiçbir martı âşık olmadı bir başka kentin martısına; yüreği Nisan yağmurları ve Kasım karlarıyla hiç böyle dolmadı.

Çocukluğumun geçtiği köy, o yaşlarda benim için sadece bir köydü ve başka köylerden farkı, evimizin burada bulunmasıydı. Hiç kuşkusuz evimizin, çok eskiden yapılmış olması, sekiz kardeş olan babamların çocukluklarının burada geçmiş olması gibi merak uyandırıcı yanları vardı. O zaman başkalarının anıları benim için bir tarih gibiydi. Bu tarihin de kesin olarak bilinen bir başlangıcı vardı ve “Batum’dan göç” gelinen tarihle başlıyordu. Oysa köyün eskiye ait bir tarihi de olmalıydı. Ne var ki bilinen kısmı bile pek anlatılmazdı bu eski tarihin. Ama trajik yanını fark etmek mümkündü gene de. Birileri göç etmek zorunda kalmış, evlerini bırakıp gitmişlerdi. Bizim dedelerimiz de yaşadıkları toprakları terk etmek zorunda kalmış; bu köye gelmiş ve buradaki terk edilmiş evlere, topraklara yerleşmişlerdi. Bizim köyden gidenler de gittikleri yerlerde, topraklarını terk etmek zorunda kalmış ailelerin evlerine yerleşmiş olmalıydılar. Trajedi yer değiştirmişti adeta.

“Yabancı gökyüzü altında” deyişi, sevdiğim deyişlerden biridir. Beni ve bizi iyi anlattığını düşünürüm her şeyden önce. Bu deyiş benim için bir duygu farklılaşmasını ifade eder, mekândan çok. Ne olduğumuz değil ne olmadığımız, ne hissettiğimiz değil ne hissetmediğimiz öne çıkar bu duygu halinde... Kalabalıklar içinde olabilir, o kalabalığın bir parçası görünebiliriz, ama o kalabalık bizim yabancı gökyüzü altındaki duvarımızı aşamaz, öteye geçemez ve bizi kendinden bir parça yapamaz. Görünürde duvarın beri yanındayızdır, kalabalıklar içinde, ama görünmeyen dünyamız duvarın ötesinde durur, yabancı gökyüzü altında. “Yabancı gökyüzü altında” deyişi, biraz hileli bir deyiştir de; her nerede bulunursak bulunalım, bizi değil üstümüzdeki gökyüzü örtüsünü yabancı olarak görür ve gösterir. Oysa yabancı olan içimizdeki dünyalardan biridir, üstelik o dünya biraz öteki, biraz bizden uzak bir dünyadır.

Neredeyse eve girecek ladin, başını uzatmış pencereme, bir dost gibi, sevgili gibi, sevmekten vazgeçmeyen… Kar yağarken beyazlara bürünüyor, yağmurda çiylere… Güneşli günlerde parıltılar saçıyor yeşilin her tonunda, gümüşi ay ışığında daha bir gümüşleniyor, her çeşidine bürünüyor simlerin. Başını uzatmış pencereme, neredeyse eve girecek ladin. Zaman kısalırken o uzuyor durmadan, boy atıyor gökyüzünü aşağı çeker gibi… Ve evi de geçecek neredeyse ladin…